Bu fotoğrafta, duvar kağıdıyla kaplı bir odada, üzerinde Atatürk'ün portresi ve çeşitli politikacıların fotoğraflarının bulunduğu bir duvarın önünde duran küçük bir çocuk görülüyor. Odada ayrıca eski bir televizyon da bulunuyor. Fotoğraftaki espri, küçük çocuğun ciddi ve düşünceli duruşuyla, duvarlardaki politik figürler arasındaki bir tezat oluşturmasından kaynaklanıyor. Sanki çocuk, bu politik figürlerin arasında bir sorgulama veya değerlendirme yapıyormuş gibi bir hava katıyor. Bu durum, genellikle çocukların saf ve yargısız bakış açılarının, yetişkinlerin dünyasındaki karmaşık politik meselelere ironik bir şekilde yansımasını ifade eder. Yani espri, çocuğun masumiyeti ile politikaların ciddiyeti arasındaki beklenmedik birleşimi ve bu durumun yarattığı ironik etkiyi vurguluyor.

Fotoğrafta, Volkan Öge adlı bir kullanıcının tweet'i yer alıyor. Tweet'te çocukluğunda gördüğü "beyinsiz, gerizekalı, salak, mal" gibi ifadelerin günümüz çocuklarında olmaması üzerine bir sitem var. Kullanıcı, "Ne oldu şimdiki çocukların gücüne mi gitti? Biz insan değil de hayvan mıydık?" diyerek mizahi bir dille geçmişi özlüyor. Tweet'in altında ise eski bir çocuk oyun kartı görülüyor. Kartta "Puan Çok Çalış", "25 Puan Acele Etme", "50 Puan Ha Gayret" gibi ifadeler ve çizgi karakterler bulunuyor. Bu oyun kartı, tweet'teki çocukluk anıları göndermesiyle mizahı destekliyor. Oyun kartı, kullanıcının bahsettiği o eski zamanların bir sembolü olarak karşımıza çıkıyor. Şaka, geçmişte kullanılan daha sert ifadelere bir özlem duyan, mizahi bir yaklaşımla nostalji temasına odaklanıyor.

Fotoğrafta bir T-Rex dinozoru ve "19-da doğdum" yazısı var. Şaka, dinozorun 1900'lü yıllarda doğduğunu ima ederek dinozorların çok eski zamanlarda yaşadığına gönderme yapıyor.

Resimde, muhtemelen 2000'li yılların başında çekilmiş gibi görünen, genç erkeklerin çeşitli pozlar aldığı, muhtemelen eski lise fotoğrafları görünüyor. Fotoğraflar, gençlerin yaşıyla uyumsuz bir şekilde olgun veya yaşlı gözükmelerini komik buluyor. Yazıdaki ifade "bu fotoğraflardaki insanlar nasıl liseli olabilir bunların hepsi max 18 yaşında hepsi 30 duruyo awk eski lise fotolarında hep bu dikkatimi çekiyo" komik bir yorum yapıyor. Gençlerin 18 yaşından büyük, hatta 30 yaşlarına doğru yaklaşmış gibi görünmesinden kaynaklanan bir mizah var. Yaşları, fotoğrafların çekildiği döneme göre ve toplumda gençlerin beklenen fiziksel ve davranışsal özelliklerine uygun olmayan pozlar almaları, onların lise öğrencisi olarak görünmemesine neden olmuş ve durumun tuhaflığıyla alay edilmiş. Özetle, fotoğrafların çekildiği zamanda 30 yaşına yaklaşmış kişilerin, o zamanın lise öğrencisi gençleri gibi davranma tarzlarında bir ironi ve mizah var.

Resimde, üzerinde desenli bir gömlek ve takım elbise giymiş, genç bir erkek görülüyor. Arka planda bir hastane veya sağlık merkezi binası var. Genç adamın kıyafetiyle (takım elbisenin üzerindeki desenli gömlek) bir "şakacı" bir şekilde "güzel görünmeye" çalıştığına dair ironik bir imaj var. Bu, genellikle "işe yaramayan bir çaba" veya "abartılı bir deneme" olarak düşünülebilen bir durum. Yani şaka, aşırıya kaçan bir giyim tarzının belki de etkisiz, hatta komik olabileceğini vurgulamak.

Resimde, bir trenin vagonunda, askerler ve sivil kadınlar arasında, ayrılık anı yaşanan bir sahne görülüyor. Tren vagonunun pencerelerinden içeriye doğru bakan askerler ve tren platformunda bekleyen kadınlar, ayrılıktan dolayı duygusal bir şekilde kavuşmuş ya da vedalaşmış görünüyorlar. Özellikle tren pencerelerinden birinde bir öpücük sahnesi var. Fotoğraf, askerlerin sefere çıkışlarının ya da askerlikten dönüşlerinin, sevdikleriyle son anları yaşandığı savaş zamanı temasıyla özdeşleşir. Bu durum, o dönemde sıkça yaşanılan duygusallık ve ayrılık acısını vurgulamaktadır. Şaka ise, bu romantizm, savaş ortamının içine sıkışmışlığı ve trajik ayrılıkları gözler önüne seriyor. Trenin pencerelerindeki askerlerin öpüşen çiftler yüzünden oluşan bir ironi, romantik anın ve savaşın bir arada varlığını gösteriyor. Görüntü, savaşın acımasızlıkları ve ayrılıkların derin etkisini bir araya getiriyor ve bu tür yürek burkan anların, savaşın gölgesinde bile yaşandığına işaret ediyor.

Fotoğrafta, 1970'ler tarzı, muhtemelen Türk müzik/sinema dünyasından iki ünlü ismin (erkek ve kadın) siyah beyaz ve renkli kolajlarla tasarlanmış bir fotoğrafı görülüyor. Kadın figürün fotoğrafı, bir dönemin moda ve giyim tarzını yansıtıyor. Metin "Çünkü" yerine "zıra" demişmidir" diyor. Bu, bir sözün, bir cümlenin, özellikle bir olumsuzlama cümlesinde, daha sert ve aşağılayıcı bir ifadeyle (zıra) değiştirilmesinin, yani daha kaba bir ifadeyle yerine kullanılmasının bir esprili yorumu. "Çünkü" yerine kullandıkları "zıra" kelimesi, Türkçe'de genellikle "sözde neden, mantıksız bahane" anlamına gelen, biraz küçümseyici bir ifadedir. Özetle, espri, "Çünkü" gibi daha zarif bir ifadenin, "zıra" gibi daha kaba bir anlatımla değiştirilmesinin komikliğine dayanıyor. Fotoğraftaki ünlüler, bu durumun muhtemel bir temsilcisi olarak kullanılıyor.

Resimde 1952 Türkiye güzeli Gelengül Tayfuroğlu'nun bir fotoğrafı var. Fotoğraf, "FAVORİ SLOT" şeklinde bir başlıkla ve hafifçe şeffaf bir şekilde üst üste bindirilmiş gibi görünüyor. Altında bir tweet görülüyor. Tweet'te, @yanyatiyom kullanıcı adı altında, "Apoleti Sökülmüş Doğukan" adlı bir kişi, @tarihiimerak kullanıcı adına yanıt olarak "Çıtırın telgrafını alabilir miyim?" diye bir soru soruyor. Bu tweetin içindeki mizah, Gelengül Tayfuroğlu'nun 1952 Türkiye güzeli olmasına, dolayısıyla zamanın güzellik anlayışına gönderme yapmasıyla, "çıtırın telgrafı" ifadesinin modern bir bağlamda kullanılmasından kaynaklanıyor. İfade, eskimemiş, eski tarz veya güncel olmayan bir ifade. Tweet, geçmişle bugünün ve eskiyle yeninin karşılaştırmasına, şık bir şekilde gülmeye olanak tanır. Tweet, eski Türkiye Güzeli'nin görüntüsünün modern bir sosyal medya platformunda paylaşılması üzerinden bir espri ortaya koyuyor. Soru, geleneksel bir çağrışımla, günümüzün dilinde oldukça ilginç bir karşılaştırma yapıyor.

Resimde, eski Türk sanatçıları olan iki kadın ve bir erkek görünüyor. Kadınlardan biri, muhtemelen 1970'ler veya 1980'ler tarzında bir sahne kostümü giyiyor; diğeri daha klasik bir takım elbiseyle. Erkek de takım elbiseyle resmedilmiş. Arka planda ise, soyut bir, yapraklı ve canlı renklerden oluşan bir tasarım var. Resmin başlığı "Çünkü" yerine "zira" demişimdir, diyor. Bu, Türkçe'de "çünkü" bağlaçının yerine "zira" bağlacının kullanılmasının, bazen şiirsel veya biraz daha resmi bir ifade sağladığı ve "çünkü" ile karşılaştırıldığında daha ağır bir anlam ifade ettiğini vurgulayan bir espri. Eski sanatçılarımızın ve belki de farklı kuşakların dil ve ifade biçimlerini ironik bir şekilde ortaya koyan bir mizah. Resim, söz konusu bağlaç seçimindeki ince farkı, eski zamanların dilini veya farklı tarzları hatırlatarak mizah konusu yapıyor.

Fotoğrafta, muhtemelen 1930'lar veya 1940'lar gibi eski bir dönemde, bir futbol maçı öncesi veya sonrası bir tören görülüyor. Bir futbol takımı, takım formasında, bir yetkiliyle (muhtemelen devlet adamı ya da önemli bir kişi) karşı karşıya duruyor. Yetkilinin üzerindeki başlık (fes) ve o dönemin kıyafetleri, fotoğrafın zamansal bağlamını ortaya koyuyor. Fotoğrafın potansiyel bir "şaka" yönü, yetkilinin, futbol oyuncularıyla çok resmi ve belki de biraz abartılı bir şekilde davranması olabilir. O dönemin toplumsal normlarını yansıtan ve belki de futbolun veya sporun "önemsiz" bir etkinlik olarak görüldüğüne dair bir ima olabilir. Orada bulunan kalabalığın, bu törene/duruma verdiği tepkide de bir espri potansiyeli olabilir. Ama bu, bir şaka olduğunu kesin olarak söylemek için yeterli bilgi yok, yalnızca bir olasılık. Fotoğrafın bağlamı ve daha fazla bilgi olmadan sadece bir yorum yapılabilir. Fotoğrafın ardındaki hikaye bilinmediği için, kesin bir anlam çıkarmak imkansız.

Resimde, bir Türk reklamı veya dergi sayfası görülüyor. İki erkek ve bir kadın oyuncu görünüyor. Ortada, "Erol Büyükburç" gibi görünen bir erkek oyuncunun fotoğrafı var. Kadın oyuncu, sanki Erol Büyükburç'a aşık olmuşçasına onun yanına eğilmiş poz veriyor. Resmin üzerinde "Erol Büyükburç, sanki bir aşk çeşmesi" yazısı yer alıyor. Sarı renkteki arka planlar, o dönemin Türk reklam tarzını yansıtıyor. Bu, Erol Büyükburç'un popülerliğini ve çekiciliğini vurgulayan, muhtemelen romantik bir film veya televizyon programına yönelik bir reklam. "Sanki bir aşk çeşmesi" ifadesi, oyuncunun kadınlar üzerindeki etkisine ve 'özlemini uyandıran' çekiciliğine bir gönderme yapıyor. Kadın oyuncunun poz veriş biçimi, bu etkiye bir vurgu yapıyor. Esasında, şaka, Erol Büyükburç'un, kadınları kendisine hayran bırakacak kadar çekici olduğunu, yani aşkın bir "çeşmesi" gibi bir etkiye sahip olduğunu ima ediyor. O dönemki popüler kültürün erkek oyuncuların çekiciliğine ve popülaritesine yönelik bir reklam örneği.

Resimde, İstanbul'da bir limanda iki vapur ve çok sayıda insan görünüyor. İnsanların bir kısmı vapurlara biniyor, bir kısmı ise vapurlardan iniyor. Vapurda yolculuk yapanlar, kıyıya ayak basmak için heyecanlı ve mutlu görünüyorlar. Ancak, vapurdan inenler, sanki yolculuk sırasında başlarına kötü bir şey gelmiş gibi, üzgün ve hayal kırıklığına uğramış görünüyorlar. Bu resimde, "İstanbul'a gelmek mi, gitmek mi?" sorusuna esprili bir cevap verilmiş. İstanbul'a gelenler için İstanbul'un güzelliği ve heyecanı, "İstanbul'a gelmek" anlamına gelirken, İstanbul'dan ayrılanlar için İstanbul'dan ayrılmak zorunda olmaktan duyulan üzüntü ve hayal kırıklığı, "İstanbul'dan gitmek" anlamına gelir. Bu durum, resmindeki insanların yüz ifadeleriyle gözler önüne seriliyor. Resimde kullanılan mizah, "İstanbul'a gelmek" ve "İstanbul'dan gitmek" arasında karşıtlık yaratarak elde ediliyor. Bu karşıtlık, insanların yüz ifadeleriyle daha da belirginleştirilerek, izleyiciye komik bir etki yaratıyor. Resmin espri konusu, İstanbul'a gelmenin güzelliğini ve İstanbul'dan ayrılmanın zorluğunu vurgulamak için kullanılan bir metafordur. İstanbul'a gelenlerin heyecanı, İstanbul'dan ayrılanların ise üzüntüsü, bu espriyle ironik bir şekilde gösterilmektedir.

Resimde, Türkçede "onurlu ol", "aileni, evini unutma", "sağlığını koru", "zekiyani iyi kullan", "yolun ve bahtın açık olsun", "bayrağını düşün" başlıkları altında bir dizi öğüt yazılı. Bu öğütler, genel olarak, bir bireyin topluma ve kendisine karşı sorumluluklarını hatırlatıyor. Resimde bir mizah yok. Resimdeki öğütler ciddi ve hayatın önemli konularıyla ilgili.

Fotoğrafta bir ilkokul öğrenci karne örneği var. Öğrencinin adı "Kemal Avcı" ve 5-A sınıfında okuyor. Okulu "Boğaziçi İlkokulu" ve ili de Denizli. Bu fotoğrafta bir espri yok. Sadece bir öğrenci karne örneği. Resimde bir öğrencinin karne notlarının olduğu bir bölüm görülüyor. Öğrencinin tüm derslerinden "pek iyi" aldığı ancak "davranış" bölümünde tüm maddelerde "iyi" aldığı görülebiliyor. Bu durum, öğrencinin derslerinde başarılı olduğunu ancak davranışlarının pek iyi olmadığını gösteriyor. Bu durum "Derslerde başarılı ama hayatında değil" veya "Okulda iyi ama evde kötü" gibi bir espriye benziyor. Öğrenci derslerinde başarılı ama disiplinli bir öğrenci değilmiş gibi duruyor. Bu da komik bir durum yaratıyor.

Resimde, sol tarafta 1950'lerde bir adam yatağında oturmuş bir deftere çizim yaparken, sağ tarafta ise 2010'larda bir adam bilgisayar başında çalışıyor. İki adam da benzer pozisyonlarda ve aynı aktiviteyle meşgul; ancak teknoloji ve zamanın getirdiği değişimler bariz bir şekilde gösteriliyor. Bu değişim, 1950'lerde sadece kağıt ve kalemle yapılan çizim, 2010'larda bilgisayar ve Photoshop gibi programlar kullanılarak yapılan dijital çizime evrilmiştir. Resim, sanatın teknolojinin gelişmesiyle birlikte nasıl değiştiğini esprili bir şekilde vurguluyor.

Marki de Sekban @Cemil_Marki · 15s 2000liler 19 yaşına gelmiş. İnanılmaz. Bu şaşkınlığımın aynısını 1919 yılında biri “1900...

Görüntüde, 1920'ler veya 1930'lar döneminde, muhtemelen Los Angeles'ta, bir cadde üzerinde bir araba yarışı sahnesi yer alıyor. Yolun kenarında, küçük bir yük arabasının arkasından yürüyen iki kadın var. Araba yarışındaki bir arabada ise, şoför koltuğunda bir kişi oturuyor. Fotoğrafın mizahı, yük arabasının bir çeşit "çalışan" veya "gereç taşıyan" araç olduğu, fakat arkasındaki kadınların aslında araba için bir çeşit "paten" gibi hareket ettikleri ve arabayı bu şekilde ilerlettiği şeklindedir. Araba, normal şartlarda olmayacağı şekilde yoldan hafifçe ayrılmış bir şekilde görüntüleniyor ve bu da görüntünün komikliğini vurguluyor. Bir nevi, aracın "yöneticileri" yani sahipleri veya takım arkadaşları onu, araç "istediği" veya "öğrenmesi" gereken yolu bulması için özel olarak düzenlenmiş bir yolda ilerletmeye çalışıyorlar. Görüntü, o dönemin otomobil yarışlarına ve hayatına ilişkin ilginç bir bakış açısı sunuyor. Bu, zamanın "ağırbaşlılığına" bir esprili gönderme yapıyor.