Resimde, bir kadın yatak üzerinde oturmuş halde, pencereden dışarı bakan iki farklı tabloya ait sahneler yer alıyor. Üstteki resim, daha soyut ve realist olmayan bir yaklaşımla, kadının biraz daha idealize edilmiş bir şekilde ve daha açık bir renk paletiyle resmedilmiş. Alttaki resim ise daha gerçekçi bir ifadeyle, kadının portresini, çevresini daha detaylı ve gerçekçi bir şekilde yansıtıyor. **Şaka:** Şaka, aynı sahneyi iki farklı şekilde resmetmenin bir yanıltıcılık oluşturmasıyla ilgili. İki resmin de aynı kadın aynı ortamda olduğu, ancak farklı sanat anlayışlarıyla ve estetik yaklaşımlarla sunulmasıyla ortaya çıkarılan bir karşılaştırma ve farkındalık oluşturma tarzıdır. Resimler aynı kişileri ve durumu farklı şekilde temsil ettiği için, aslında farklılıkların farkındalığına vurgu yapan bir şakadır. Sanatın farklı bakış açılarını ve yorumlarını gösteriyor. Resimde, iki ayrı resim görülüyor. Yukarıdaki resimde, bir kadın, muhtemelen ölü veya çok hasta bir şekilde, bej renkli bir gecelik veya bornoz içinde yatağın üzerinde uzanmış. Aşağıdaki resimde ise benzer bir kompozisyon var ancak kadın daha açık beyaz bir kumaş içinde. İki resim de, muhtemelen 1800'lü yılların başlarındaki bir sanat akımı olan Romantizm'den veya benzeri bir sanat akımından. Bu iki resim arasındaki mizah, resmin altındaki "GÜLDUM.NET" yazısı ve sanat eserinin olası bir sahteliğinin veya benzer bir eserin farklı yorumlanışının bir parçası olmasını sağlayacak biçimde tekrarlayan bir görselin kullanılmasından kaynaklanıyor. Başka bir deyişle, resmin sahte olmadığı için, resmi bir şekilde sahte ya da benzeri bir görseli tekrarlamak, mizahı yaratmakta. Bir tür "hızlı ve kaba" veya "basit ve etkili" bir mizah tarzı. Görsel benzerlik bir nokta sağlıyor ama farklılıklar da var. "GÜLDUM.NET" gibi bir internet adresi, resmi internette başka bir yerde görmeye alışkın bir izleyici için espri yaratır. Görüntünün orijinal kaynaktaki konumunu bilmeden ne tür bir tekrarlama veya sahtelik olduğunu anlamak zor.

Resimde, Edward Hopper'ın "Cafede Gece" adlı ünlü eserinin bir parodisi var. Orjinal eserdeki kişilerin yerlerine, farklı kişiler/karakterler yerleştirilmiş. Görünen, günlük hayattaki, gözlemlenen insan gruplarının, karakterlerin, farklı tarzların, bir kafede, muhtemelen gece geç saatte, bir araya geldikleri bir sahneyi temsil ediyor. Şaka, orijinal, klasik eserin, günümüzde, farklı toplumsal bağlamlar ve kültürlerle, uyumsuz, belki biraz da absürt bir şekilde, ele alınması ve yeniden yorumlanması. Bu da, modern, veya günümüz toplumunun gözlemlerine ve anlaşılabilirliğine ilişkin bir yorum olabilir. Yani, orijinal sanat eserine, güncel bir dokunuş yapılıyor ve bununla birlikte, sanatın yeniden yorumlanabilirliği ve kültürler arası bir bakış açısı sunuluyor.

Resimde Edward Hopper'ın ünlü tabloları bir kolaj halinde gösteriliyor. Resimlerdeki karakterlerin hepsi yalnız, içine kapanık ve melankolik durumlarda betimlenmiş. Bu da sosyal medyada insanların çoğunun günümüzde bu şekilde yaşadığını ima ediyor. "Bizler artık hepimiz Edward Hopper tabloları gibiyiz" ifadesi de bu nedenle kullanılmış. İronik olarak, insanların sosyal medya aracılığıyla bağlantılı olmasına rağmen, aslında sosyal izolasyon ve yalnızlık içinde olduklarını gösteren bir gönderme yapılıyor.

Bu resimde, Edward Hopper'ın ünlü "Nighthawks" tablosunun bir kopyası görüyoruz. Ancak, resimde bir fark var: tabloda tasvir edilen insanların arkasında gerçek bir dükkan var! Bu, "Nighthawks" tablosuyla alay eden bir fotoğraf. Hopper'ın tablosu, yalnızlığın ve şehir hayatının izolasyonunun sembolü olarak kabul edilirken, fotoğraf bu izolasyonu gerçek bir dükkan ekleyerek yok ediyor ve Hopper'ın tablosuyla dalga geçiyor. İngilizce konuşanlar bu tür şakaya "meta" derler; yani bir şeye "özellikle kendisinin bir şeye benzerliği" ile atıfta bulunurlar. Bu fotoğrafta "Nighthawks" tablosu, kendisinin bir tablo olduğu gerçeğine dikkat çeken bir şaka olarak kullanılıyor.

Shirley: Gerçekliğin Kehaneti (2013) Edward Hopperin ‘New York Sineması’(1939) adlı tablosu https://t.co/3TezCcleo6 Kaynak

Resimde, Edward Hopper'ın "Oda" adlı eserinden alınmış bir sahne var. Bir kadın pencereden dışarı bakarak yalnız bir şekilde yatakta oturmuş. Şakada, resimdeki kadın yalnızlığın sembolü olarak kullanılmış ve yalnızlığın "Sevgililer Günü"nde yaşanan bir duygu değil, yıl boyunca yaşanan bir durum olduğu vurgulanıyor.