Fotoğrafta, bir çiftin (muhtemelen eşler) bir vadinin iki farklı zamandaki (2001 ve 2019) görüntüsü ile birlikte yer aldığı bir kompozisyon görülmektedir. 2001 yılında vadi kurak ve ağaçsız görünürken, 2019'da yemyeşil ağaçlarla kaplıdır. Alt kısımda ise çiftin, vadideki ağaçlandırma çalışmasını simgeleyen fidanlarla dolu bir alanda çekilmiş bir fotoğrafı vardır. Esprinin temeli, çiftin çabalarıyla kurak bir alanı yeşillendirmesi ve çevresel bir değişimi başarmasıdır. Fotoğraflar arasındaki karşıtlık, değişimin etkileyici boyutunu vurgular. Çiftin yüz ifadeleri ve elleriyle birbirlerine destek olmaları, çabalarının başarısının ve gururunun bir ifadesidir. Esprinin özü, çevreye duyarlılık, emek ve doğanın yeniden canlanması temasıdır.

Fotoğrafta, betonarme bir yapı çatısının altında, büyük bir heykel bulunuyor. Heykel, parçalanmış, yaralı bir insan figürü gibi görünüyor. Baş kısmı oldukça detaylı ve klasik bir güzelliğe sahipken, vücudu ve kolları kırık, çatlak ve yer yer bitkilerle kaplı. Bu bitki örtüsü, heykelin içine işlenmiş gibi görünüyor, neredeyse bir yara veya boşluğu dolduruyor. Heykelin ayrıntıları, gerçek bir insani duyguyu ifade ederken, aslında parçalanmış ve birleşik olmayan bir yapı sergiliyor. Dolayısıyla, fotoğraf, insan doğasının hem güzelliğini hem de kırılganlığını; parçalanmayı ve yeniden birleşmeyi ironik bir şekilde yansıtıyor. Bir "şaka"dan ziyade, heykelin kendisi, insan varoluşunu ve dünyayı algılama biçimimizi sorgulayan bir sanat eseri. Parçalar, uyumsuzluk, yeniden birleşme arayışı veya belki de umutsuzluğun temsili gibi yorumlanabilir. Dolayısıyla, kesin bir "şaka" yok, ancak heykel, estetik güzellik ve derin anlamlar barındıran, karmaşık duyguları çağrıştıran bir sanat eseri. Fotoğrafta, beton bir köprü veya üstgeçidin altına yerleştirilmiş, büyük bir heykel görülüyor. Heykelin insan başı şeklinde bir kısmı göze çarpıyor ve yüzü, sanki gözleri bağlıymiş gibi parçalı, çatlak bir yapıya sahip. Heykelin gövdesi ise, sanki bir kayanın veya yeraltı mağarasının içindeymiş gibi, etrafı yeşil bitki örtüsüyle kaplı, yarı açık bir yapıya benziyor. Heykelin elleri, sanki mağaranın duvarlarını kavramışçasına, bitkilerin arasında yer alıyor. Fotoğrafın tamamlayıcı unsuru ise, heykelin arkasında görünen, yüksek katlı bir bina. Bu kontrast, heykelin bir şekilde toplumdan kopuk, yalnız ya da bir "mağarada" yaşayan/yaşatılan bir varlık anlamını çağrıştırabilir. Heykelin, gözleri bağlanmış olması ve mağarada/yarıkta olması, "mağaradan çıkmak", "gerçeği görmek" gibi metaforik anlamlar taşıyabilir. Bir başka deyişle, bir şekilde gerçeklerden uzaklaştırılan/mazlum kişiler veya grup için bir yorum yapılabilir. Fotoğrafta bir "acı" ya da "mazlumluk" teması yansıtılıyor. Burada bir espri veya bir "joke" yok, ama bir anlamlandırma boşluğu ve heykelin estetiğinde gizli bir iletişim durumu var.

Resimde, Boston şehrindeki bir bölgenin iki farklı zaman dilimini gösteren iki ayrı görüntü var. Üstteki görüntü, 1980'lerin veya 1990'ların başında, yoğun trafikli bir şehir caddesi ve üst geçitleriyle dolu, binalı bir kentsel manzarayı gösteriyor. Alttaki görüntü ise aynı bölgenin günümüzdeki halini, büyük bir yeşil alan ve park alanlarıyla dönüştürülmüş halini sergiliyor. Bu, şehir planlama ve kentsel dönüşümün zamanla nasıl etkileyebileceği, veya bir zamanlar kalabalık ve kaotik bir yolun, yeşil alanlarla dönüştürülmüş bir park haline gelebileceği hakkında bir ironik veya esprili bir görüntü. Görüntü, gelişme ve ilerlemeyi temsil eden bir karşılaştırma sunarak bir şehirde yaşamın değişimini gösteriyor.

Fotoğrafta, Brezilya'nın Rio de Janeiro şehrindeki Sugarloaf Dağı'nın çevresinin 1989 ve 2019 yıllarındaki hallerinin karşılaştırıldığı iki görüntü yer alıyor. Üstteki görüntüde, 1989 yılında Sugarloaf Dağı'nın eteklerinde ve çevresinde daha az yeşillik, daha açık renkli, çıplak bir arazi görülüyor. Alttaki görüntüde ise, 2019 yılında aynı alanın yoğun yeşil ağaçlarla kaplı, doğanın daha fazla hakim olduğu bir halde olduğunu görüyoruz. Fotoğraftaki mizah, şehrin doğal yaşam alanı üzerindeki insan etkisi ve bu alandaki ormanlık alanların zaman içindeki değişimini vurgulamak. 1989'da daha az yeşilin olması, daha yoğun insan etkinliğine işaret ediyor. 2019'da ise doğanın yeniden canlandığı veya daha fazla korunmaya alındığı görülüyor. Dolayısıyla, fotoğraf doğal yaşam alanlarının korunması ve şehirleşme ile doğanın ilişkisi hakkında bir yorum yapıyor.

Fotoğraf, Akdeniz'in bir kısmının eski zamanlarda tamamen kuruduğunu gösteren, muhtemelen uydudan çekilmiş bir harita. Haritanın altında, bu durumun "Messinian Tuzluluk Krizi" olarak adlandırıldığını ve bu olayın nedenini anlatan bir açıklama var. Açıklama, Akdeniz'in kısmen kurumasına yol açan olayı anlatıyor. Bu, coğrafya bilgisi olanlar için oldukça ilginç bir olay. Çünkü, Akdeniz'in tamamen kuruması günümüz koşulları için tuhaf bir fikir. Bu, Akdeniz'in jeolojik geçmişinin ve değişiminin ne kadar önemli olduğunu vurguluyor. Şakanın özünde, olayın sunumu ile ilgili bir şaka yapılmış değil. Fotoğraf ve metin, jeolojik bir olayı açık bir şekilde sunuyor.

Resimde, 2001 ve 2019 yıllarında aynı arazinin karşılaştırmalı görüntüleri bulunuyor. Üstte solda 2001 yılında, ormanın tahrip edildiği ve tarım arazisi haline getirildiği bir alan görülüyor. Sağ üstte ise 2019 yılında, aynı alanın ormanla yeniden kaplandığı görülüyor. Altta ise, ormanı yeniden yeşertmeye çalışan bir çift görülüyor. Resim, ormanın tahribatı ve daha sonra yapılan ağaçlandırma çabalarını vurgulamaktadır. Aynı zamanda, ormanların korunmasının ve doğanın geri kazanımının önemine dikkat çekmektedir. Alttaki çiftin varlığı, bu geri kazanımı ve çabaları kişileştirmektedir. Dolayısıyla, resimdeki espri, çevre sorunlarına çözüm üretme ve doğayı koruma mesajını vurgulamakla ilgilidir.

Görselde, toprağın içinde bir kabak tohumunun ekildiği ve filizlenmeye başladığı bir süreç gösteriliyor. Tohum, ince bir metal alet yardımıyla toprağa yerleştiriliyor ve ardından toprağın içinde büyümeye başlayan filiz görülüyor. Görselin altında ise "Kabak tohumunun değişimi" yazısı yer alıyor ve bir küçük yeşil filiz simgesi de eklenmiş. Bu görsel, "tohumun değişimi" ifadesinin, aslında doğanın harikalarını ve tohumdan yeni bir bitkinin çıkışını vurgulayan, oldukça basit ve anlaşılabilir bir ifade olmasıyla ilgili bir mizah içeriyor. Mizah, beklenmedik bir şey olmadığını, doğanın normal işleyişini basit bir şekilde göstermekten kaynaklanıyor. Beklenmedik bir "değişim" değil, beklenen "değişim" yani büyüme süreci anlatılıyor.

Fotoğrafta, Brezilya'nın muhtemelen Rio de Janeiro şehrindeki bir dağın 1996 ve 2019 yılları arasındaki görünümünü karşılaştıran iki uydu görüntüsü bulunuyor. Üstteki görüntüde dağın tepesinde, ağaçsız, çıplak bir alan ve az sayıda yapı görülüyor. Alttaki görüntüde ise dağın yamaçlarında, yoğun bir şekilde yerleşmiş bir gecekondular bölgesi, yani favela, var. Favela, Rio de Janeiro ve diğer Brezilya şehirlerinde görülen, genellikle yoksul insanların yaşadığı, yetersiz alt yapıya sahip yerleşim alanlarıdır. Görüntü, şehirleşmenin ve yoksulluğun doğal çevreyi nasıl etkilediğini, burada dağın nasıl yoğun bir şekilde yerleşim alanına dönüştüğünü gösteriyor. Resimdeki espri ise, dağın 1996'da daha doğal bir halde iken, 2019'da nasıl betonlaşmış ve yerleşimle kaplanmış olduğunu, ve bu dönüşümün sosyal ve çevresel sonuçlarını vurgulamaktadır. Dolayısıyla, gelişmenin ve nüfus artışının doğal ortam üzerindeki etkisini, özellikle de yoksul nüfusun karşılaştığı sorunları vurgulanmış oluyor.

Resimde, bir dağın yamacındaki yerleşimin zaman içindeki değişimini gösteren iki fotoğraf bulunuyor. Üstteki fotoğrafa bakıldığında, dağın yamacı çıplak, otlarla ve küçük yapılardan oluşan bir yerleşimle kaplı. Alttaki fotoğrafa baktığımızda ise, dağın yamacı yeşilliklerle kaplı, yerleşim ise hala mevcut ancak daha yoğun ve genişlemiş. Resmin altındaki "1997 2019" yazısı, bu değişimin ne zaman gerçekleştiğini gösteriyor. Fotoğrafta bir "ekolojik farkındalık" veya "doğa tahribatı" gibi konulara gönderme yapılıyor. Doğal örtünün zamanla ne kadar tahrip olduğunu ve insani faaliyetlerin doğaya nasıl etki ettiğini gösteriyor. Fotoğraftaki espri, doğal alanların zaman içinde ne kadar hızlı insan faaliyetleri tarafından dönüştürülebileceğine dikkat çekmek.

Fotoğrafta, bir masa veya benzeri düz bir yüzeyde, çileklerin (muhtemelen ahududu, böğürtlen, yaban mersini) gelişimi gösteren bir dizi görüntü yer alıyor. Çileklerin yeşil, pembe, kırmızı ve mor gibi farklı renk ve olgunluk aşamalarını gösteren, çiçekten başlayıp olgunlaşmış meyveye kadar bir dizi görüntü var. Resimde bir şaka var. Çileklerin evrimsel gelişiminin bir gösterimi olarak, çiçekten olgun meyveye geçiş, bir renk yelpazesi yaratılıyor. Bu, yaşamın doğrusal süreçlerini, gelişimi ve olgunlaşmayı (tıpkı bir gökkuşağı gibi) komik ve görsel bir şekilde gösteriyor. Özetle şaka, doğanın güzel ve karmaşık bir şekilde ilerleyişini esprili bir dille resmetmek.

Fotoğraf, aynı yerin 1980 ve 2019 yıllarında çekilmiş iki fotoğrafını gösteriyor. 1980 yılında, bölge ağaçsız ve kurak bir araziyken, 2019 yılında aynı bölge yoğun bir ormanla kaplı. **Fıkra:** Bu fotoğraflar, ağaçlandırma çalışmalarının ne kadar etkili olduğunu gösteriyor. Ağaç dikme çalışmaları sayesinde çorak bir arazi, kısa sürede yemyeşil bir ormana dönüşmüş. Ormancılık çalışmalarıyla ülkemizin yeşil alanlarını artırabiliriz.

Resimde kahvaltı için hazırlanmış bir tepsi var. Tepside yumurta, peynir, ekmek, domates, turşu ve maydanoz bulunuyor. Fıkra: "Kahvaltıda neden yumurta, ekmek ve peynir yediklerini hiç merak ettin mi?" "Hayır, neden?" "Çünkü bunlar kahvaltıda en çok yenen üç şey!"

Resimde aynı bölgenin 1980 ve 2019 yıllarında çekilen iki fotoğrafı yer alıyor. 1980 yılında çorak ve ağaçsız olan bölge, 2019 yılında yeşil ve ağaçlarla dolu. Resim, ağaçlandırma ve çevre koruma çabalarının önemini vurguluyor. **Fıkra:** Resimdeki değişim, "Ağaç dikme eylemi"nin önemini gösteriyor. 1980'lerde çorak olan bu bölge, şimdiye kadar yeşil bir ormana dönüşmüş. Bu da bize, doğayı koruma ve ağaçlandırma çalışmalarıyla gelecek nesillere daha yaşanabilir bir dünya bırakabileceğimizi gösteriyor.

Fotoğrafta, bir ağacın gövdesine, yeşil bitkilerle yapılmış bir yüz şekli yapılmış. Ağacın gövdesi, yüzün burnunu oluşturuyor. Yüz, biraz korkutucu veya ürkütücü görünüyor. Bu bir "Yeşil Adam" ("Green Man") olarak bilinen bahçe sanatının bir örneği. Yeşil Adam, doğanın ruhu, doğanın gücü ve doğanın insan üzerindeki kontrolü olarak yorumlanabilir. Bu sanat, genellikle bahçelerde, parklarda ve diğer açık alanlarda bulunur. "Yeşil Adam" eseri, bazen ürkütücü veya komik bir şekilde görülebilir. Burada, ağacın gövdesi, yüzün burnunu oluşturduğundan ve bu da, biraz komik bir şekilde, ağacın gövdesinin "burnundan" aşağıya doğru "aksırıyor" gibi göründüğü bir illüzyon yaratıyor.

Resimde üç farklı büyüklükte yumurta görünümlü obje var. Ortadaki yumurta gövdesi topraklanmış ve üzerine bir ağaç filizlenmiş. Sol taraftaki yumurta ise sıradan bir yumurta. Sağ taraftaki yumurta ise topraklanmış ve üzerine bir ağaç filizlenmiş. Bu resim, insanları öldükten sonra ağaç haline dönüştürebilecek mezar kapsülleriyle dalga geçerek, "Tabutlara veda vakti. Bu organik mezar kapsülleri, sen öldükten sonra vücudunu bir ağaca dönüştürüyor. Bunu ister miydiniz?" şeklinde bir soruyla komik bir şekilde sunuluyor.

Fotoğrafta, mor çiçek açmış bir rhododendron çalılığının önünde, yürüme arabasıyla yürüyen yaşlı bir kadın var. Şaka, yaşlı kadının rhododendron çalılığının önünde yürüme arabası kullanarak 'sadece' bir çalının önünde yürümesiyle, sanki büyük bir engele karşı mücadele ediyormuş gibi gösterilmesidir. Yani şaka, yaşlı kadının rhododendron çalılığının önünden geçerken yürüme arabası kullanmasıyla aslında aşırı abartılmış bir hareket yapması ve bunu ironik bir şekilde sergilemesidir.

Resimde 2010 ve 2013 yıllarında aynı bölgenin uydu görüntüleri karşılaştırılmış. Görüntüler, 2013 yılında Poyraz'daki tersane büyüklüğünün önemli ölçüde arttığını gösteriyor. Bu resimdeki espri, Poyraz'daki tersanenin 2013 yılında ne kadar büyük bir şekilde büyüdüğünü göstererek, aslında 2013 yılında tersanenin büyüklüğünün 2010 yılına göre 1,5 katına çıktığını ima ediyor. Bu da tersanenin büyük bir yatırım aldığını ve bu yatırımların "büyük iş" getirdiğini ima ediyor. Tersane büyüklüğünün arttığına dair bir espri yaptığında, aslında "büyük iş" olan tersane inşaatının "büyük iş" anlamını taşıdığını ima ederek bir ironi yaratılıyor. Ek olarak, "Poyraz'da" tersane inşaatına odaklanarak, Poyraz bölgesinin ekonomik açıdan "büyük bir iş" yaşadığını ima ederek bir jest yapılıyor.

Fotoğrafta, yoğun bitki örtüsüyle kaplı bir ormanın içinde paslanmış, eski bir tren vagonu görünüyor. Tren vagonunun bir kısmı ormanın yeşil yaprakları tarafından kaplanmış. Şaka, doğanın her şeyi geri aldığını ve terk edilmiş her şeye sahip çıktığını ifade eden bir atasözünü anlatan bir görsel mizah örneğidir. "Doğa ona ait olanı geri alır" sözü, terk edilmiş her şeyin sonunda doğanın bir parçası olacağını vurgular. Bu görsel mizah, eski tren vagonunun doğanın yeşil yapraklarıyla kaplanmasıyla bu sözü somutlaştırıyor.

Fotoğrafta, üzerine ağaçlar yetişmiş batık bir gemi görünüyor. Bu, "Battıktan sonra üzerinde ağaçlar yetişen bir gemi" ifadesine gönderme yapan bir mizah. Bu ifade, "çok geç oldu, artık bir şey yapılamaz" anlamına gelir. Fotoğraf, bu ifadeyi görselleştirerek, "iş işten geçmiş, artık bu gemiyi kurtarmak mümkün değil, üzerinde ağaçlar bile yetişiyor" demek istiyor.