Fotoğrafta kaslı bir vücut geliştirici ile bir goril, bir taşı kaldırma mücadelesindeymiş gibi gösteriliyor. Ancak gönderinin altındaki "Okuyucular ekledi, insanlar bilmek isteyebilir" bölümünde videonun yapay zeka tarafından üretildiği ve gerçek bir olay olmadığı belirtiliyor. Yani gorilin taşı kolayca kaldırması, vücut geliştiricinin zorlanmasına karşılık gösterilerek eğlence amaçlı bir durum yaratılmış. Şakası da tam olarak bu yapay zeka ürünü ve yanıltıcı sunumda yatıyor.

Fotoğrafta, bir banyoda yıldırım çarpması sonucu hasar görmüş bir tuvalet görülüyor. Tavanın bir bölümü yanmış ve tuvalet paramparça olmuş. Fotoğrafın üzerindeki yazı, "Yıldırım havalandırmadan geçti ve tuvalete çarptı." diyor. Şaka, yıldırımın tuvalete çarpmasının sıra dışı ve beklenmedik bir olay olması üzerine kurulu. Bu durum hem korkutucu hem de komik bir durum yaratıyor çünkü yıldırımın bir tuvaleti hedef alması oldukça garip. Ayrıca, bu tür bir hasar oldukça nadir görülür ve bu da olayın tuhaflığını artırıyor. Bu nedenle, fotoğraf "tuhaf derecede korkutucu" olarak sınıflandırılmış.

Resimde, 1973 yılında Kerpe-Kocaeli'nde ağaçlandırma çalışmaları yapılıyor. Aşağıda ise, aynı bölgenin 2016 yılındaki hali, yani ağaçların büyümüş ve ormanın oluşmuş hali görülüyor. Fotoğrafta yer alan incelikli, biraz da ironik mizah, zamanın geçmesiyle, insan eylemlerinin doğaya olan etkisinin değişimine dikkat çekiyor. 1973 yılında, doğanın ağaçlandırma ile iyileştirilme çabaları, 2016'da ise bu çabaların sonuçlarını gösteriyor. Doğa, insan müdahalesi olmasa bile kendisini yeniden inşa edebilir, zamanla olgunlaşır. Bu da, doğanın inanılmaz direnci ve kendine yetme gücü üzerine bir yorum yapar.

Resimde, önce fırtınalı ve dalgalı bir deniz manzarası, sonra da aynı yerin şiddetli bir don olayından sonraki hali gösteriliyor. Üst kısımda fırtına sırasında bir deniz feneri, alt kısımda ise buzla kaplı aynı deniz feneri ve iskele görünüyor. Fotoğraf, doğanın güç ve güzelliğinin yanı sıra, aynı nesnenin farklı iklim koşullarındaki değişimi ile ilgili bir mizah içeriyor. Fırtınalı ve tehlikeli bir ortamda yükselen deniz feneri, don olayında bir çeşit "buz heykeli"ne dönüşmüş. Buzla kaplanan deniz feneri, fırtınalı havayı andıran görüntünün tersine, sakin bir güzelliğe bürünmüş. Dolayısıyla, mizah, aynı nesnenin karşıt koşullarda farklı görünümüne, doğanın eseri olan anlık değişimlere ve iklimsel olayların yaratıcılığına dayanıyor.

Resimde, iki farklı dönemde aynı alanda çekilmiş iki fotoğraf bulunuyor. Üstteki fotoğrafta, antik bir amfitiyatronun bulunduğu yerin, şimdi çalılıklarla kaplı, tarım arazisiyle çevrili bir vadi haline gelmiş hali görülüyor. Alttaki fotoğrafta ise, aynı yerin, eski ihtişamıyla ayakta olan, taş sıraları ve sütunlarıyla, antik amfitiyatro olarak durduğu hali gözüküyor. Fotoğraftaki ironi, eski ihtişamın, zamanın ve doğanın etkisiyle nasıl yok olup, yeniden doğa tarafından geri alınmış olabileceği, yani geçmişle bugün arasında bir karşılaştırma yapılıyor. "Zamanın dişleri" veya "doğa her şeyi geri alır" gibi atasözlerini anımsatıyor. İroni, insan yapımı bir yapının, doğanın baskısıyla nasıl zamanla doğal bir manzara haline gelebileceğiyle ilgili.

Fotoğrafta, kar altında, devasa bir sekoya ağacı ve etrafındaki diğer ağaçlar görülüyor. Ağacın büyüklüğü, yanında duran bir insanla kıyaslanarak vurgulanmış. Karlı ortam ve dev ağacın ihtişamı, fotoğrafın genel havasını oluşturuyor. Fotoğraftaki espri, ağacın boyutunun göz önünde bulundurulması ve yanında duran insanın bu ölçek karşısında ne kadar küçük kaldığının vurgulamasıyla alakalı. Dolayısıyla, espri, büyüklük ve küçüklük karşılaştırılması üzerine kurulu bir gözlemden oluşuyor.

Fotoğrafta açık mavi denizde yüzen dev bir balina ve uzakta bir turistik gemi görülüyor. Balinanın yanında, kuyruğu görünen bir diğer balina da var. Fotoğrafın ironisi, deniz canlılarını izlemek için yapılan turistik geminin, çok büyük bir balinanın yanında oldukça küçücük durması. Bu, insan merkezli aktivitelerin, doğanın büyüklüğü karşısında ne kadar küçük ve önemsiz olduğunu vurgulamaktadır. "O kadar büyük ki tur gemisi minik kalıyor" ya da "Doğanın karşısında insanın acizliği" gibi yorumlar yapılabilir.

Görüntüde, bulanık bir havada, muhtemelen bir haber yayını ya da eski bir video kaydı olan, kırmızı bir ceket giyen bir kişinin görüntüsü var. Görüntünün kalitesiz ve bulanık olması nedeniyle kişi tam olarak anlaşılamıyor. Bu, muhtemelen "bulanık" ya da "net olmayan" anlamına gelen bir mizah anlayışı üzerine kurulu bir şaka. Görüntünün kalitesizliği, konu hakkında bilgi edinmenin imkansız olmasına veya yorum yapmanın zor olmasına dikkat çekiyor. İzleyici, görüntünün kalitesi nedeniyle şaşkınlık ya da hayal kırıklığı hissediyor olabilir. Bu, net olmayan bir bilgi, durum veya kişinin durumu üzerinden bir espri olabilir.

Fotoğrafta, Vietnam'daki Hôi şehrinde, Thuỷ Tiên Gölü'nde bulunan terk edilmiş bir ejderha temalı su parkı görünüyor. Parkın yapısı, bir ejderhanın vücudu ve kafası gibi tasarlanmış ve oldukça büyük bir yapıya sahip. Parkın, tamamlanmamış ve harap bir halde olduğu gözlemleniyor. Fotoğraftaki mizah, parkın terk edilmiş ve harap olmasıyla ilgili. Görünüşe göre, büyük bir ejderha temalı su parkı projesi, beklenmedik bir şekilde tamamlanamamış. Bu, insanların hayal kırıklığına uğramış ve terk edilmiş projelerle ilgili veya büyük hayallerle başlayan ama başarısızlıkla sonuçlanan girişimlerle ilgili esprileri çağrıştırıyor. "Ejderha" temalı su parkının harap olması, hayal kırıklığı, boşluk ve gerçeklik arasındaki ironiyi vurguluyor.

Fotoğrafta, Brezilya'nın muhtemelen Rio de Janeiro şehrindeki bir dağın 1996 ve 2019 yılları arasındaki görünümünü karşılaştıran iki uydu görüntüsü bulunuyor. Üstteki görüntüde dağın tepesinde, ağaçsız, çıplak bir alan ve az sayıda yapı görülüyor. Alttaki görüntüde ise dağın yamaçlarında, yoğun bir şekilde yerleşmiş bir gecekondular bölgesi, yani favela, var. Favela, Rio de Janeiro ve diğer Brezilya şehirlerinde görülen, genellikle yoksul insanların yaşadığı, yetersiz alt yapıya sahip yerleşim alanlarıdır. Görüntü, şehirleşmenin ve yoksulluğun doğal çevreyi nasıl etkilediğini, burada dağın nasıl yoğun bir şekilde yerleşim alanına dönüştüğünü gösteriyor. Resimdeki espri ise, dağın 1996'da daha doğal bir halde iken, 2019'da nasıl betonlaşmış ve yerleşimle kaplanmış olduğunu, ve bu dönüşümün sosyal ve çevresel sonuçlarını vurgulamaktadır. Dolayısıyla, gelişmenin ve nüfus artışının doğal ortam üzerindeki etkisini, özellikle de yoksul nüfusun karşılaştığı sorunları vurgulanmış oluyor.

Görselde, 2005 yılında tarım amaçlı ağaçlandırılmış bir yamaç ve 2019 yılında tekrar ormanlaşmış aynı yamaç karşılaştırılıyor. 2005 fotoğrafında, arazinin orman örtüsü yok edilmiş ve yerine tarım bitkileri dikiliyor. 2019 fotoğrafında ise orman tekrar gelişmiş. Fotoğraf, ormanların tahrip edilmesiyle sonraki süreçte tekrar yeşermesi ve doğanın kendini iyileştirme gücü hakkında bir mesaj veriyor. Potansiyel olarak, doğanın insan müdahalesinden sonra dahi direnç gösterme ve kendini onarma kapasitesine vurgu yapıyor. Bu da, çevreye duyarlı davranmamızın önemini vurguluyor. Görselde bir "şakayla" ilgili bir durum yok. Daha ziyade doğanın kendini iyileştirme gücünü gösteriyor.

Resimde, 2011 yılında ağaçsız, çıplak bir tepe ve 2019 yılında aynı tepenin ağaçlarla kaplı hâli gösteriliyor. 2011'deki fotoğrafta tepenin üzerinde ağaçlandırma çalışması yapıldığı, insanların ağaç diktikleri görülüyor. 2019'daki fotoğraf ise tepenin yeşillendiğini, ağaçlandığını ve çevrenin daha yeşil ve canlı olduğunu gösteriyor. Şaka, çevre koruma ve sürdürülebilirlik çabalarının zamanla etkisini göstermek için. 2011'de yapılan eylemlerin, 2019'da olumlu sonuçlar doğurduğunu, doğaya ve ormana yapılan yatırımların zaman içinde meyvelerini verdiğini vurgulamaktadır. Dolayısıyla şaka, ağaçlandırma çabalarına olan ihtiyacı ve doğa ile çevreye olan duyarlılığı vurgular.

Resimde, bir dağın yamacındaki yerleşimin zaman içindeki değişimini gösteren iki fotoğraf bulunuyor. Üstteki fotoğrafa bakıldığında, dağın yamacı çıplak, otlarla ve küçük yapılardan oluşan bir yerleşimle kaplı. Alttaki fotoğrafa baktığımızda ise, dağın yamacı yeşilliklerle kaplı, yerleşim ise hala mevcut ancak daha yoğun ve genişlemiş. Resmin altındaki "1997 2019" yazısı, bu değişimin ne zaman gerçekleştiğini gösteriyor. Fotoğrafta bir "ekolojik farkındalık" veya "doğa tahribatı" gibi konulara gönderme yapılıyor. Doğal örtünün zamanla ne kadar tahrip olduğunu ve insani faaliyetlerin doğaya nasıl etki ettiğini gösteriyor. Fotoğraftaki espri, doğal alanların zaman içinde ne kadar hızlı insan faaliyetleri tarafından dönüştürülebileceğine dikkat çekmek.

Resimde, iki farklı tarihte (2005 ve 2019) aynı coğrafi bölgedeki bir tepenin hava fotoğrafları bulunuyor. Görüntülerdeki tepenin etrafındaki orman örtüsünün 14 yıl içinde nasıl değiştiğini gösteriyor. Fotoğrafların altındaki metinler (2005 ve 2019) tarihlerini belirtiyor. Fotoğraftaki mizah, toprak kaymalarının ya da çevresel etkenlerin, zaman içinde bir bölgenin görünümünde yol açtığı değişikliklerin bir göstergesi olması ile ilgili olabilir. **Bir diğer potansiyel mizah/anlam**: Fotoğraf, doğanın, insan müdahalesine karşı direncini veya süregelen çevresel değişimleri vurgulayan, ekolojik bir mesaj da taşıyabilir. 14 yıl boyunca orman örtüsündeki bir değişimi göstererek.

Fotoğrafta, Brezilya'nın Rio de Janeiro şehrindeki Şeker Tepesi'nin (Sugarloaf Mountain) farklı zamanlardaki görüntülerini görebiliyoruz. Yukarıdaki görüntü 1996 yılından, aşağıdaki ise 2019 yılından. Görüntülerde, dağın çevresindeki orman örtüsünde ve yapılaşmada zaman içinde meydana gelen değişiklikler fark edilebilir. Özellikle 1996'daki görüntüde dağın yamacında daha az ağaç varken, 2019'daki görüntünün yamaçlarındaki ağaç örtüsü daha yoğun görünüyor. Bu, çevresel değişikliklerin ve şehirleşmenin zaman içinde nasıl etki ettiğini gösteriyor. Şaka, fotoğrafların altındaki "1996" ve "2019" tarihleriyle ilgili olabilir. Resmin altındaki küçük daire, bu durumun çevresel ve yapısal değişimleri vurguluyor. Daha doğrusu, şehirleşmenin ve doğal yaşamın nasıl etkilendiğiyle ilgili gözlemciyi bir düşünmeye çağırıyor. Şaşırtıcı bir şekilde, fotoğraflar ve alttaki yazılar doğrudan bir şaka yaratmıyor, ama bir tür yorum içeren bir gözlem sunuyor.

Fotoğrafta, Brezilya'nın Rio de Janeiro şehrindeki bir dağın 1986 ve 2019 yılları arasında nasıl değiştiğini gösteren iki hava fotoğrafı yer alıyor. Üst kısımda, 1986'da dağın oldukça çıplak ve ağaçsız olduğu görülüyor. Alt kısımda ise, 2019'da dağın çok daha fazla ağaçlık ve yoğun nüfuslu bir çevreye sahip olduğu, yani çok fazla ev ve bina inşa edildiği görülüyor. Fotoğraf, şehirleşmenin ve insan faaliyetlerinin çevreye olan etkisini, orman alanlarının kaybını ve yerleşmelerin genişlemesini vurgulamak için kullanılıyor. Dolayısıyla mizah, hızlı şehirleşme ve kentsel gelişimin doğanın tahribatına yol açtığı gerçeğinde saklı.

Görselde, 1996 ve 2019 yıllarına ait iki farklı görüntü yer alıyor. İki görüntü de aynı dağlık bölgeyi gösteriyor. 1996 yılında bölgede daha az ev ve yapı var, alan daha çok yeşil ve doğal görünümlü. 2019 yılında ise bölge daha yoğun bir şekilde yapılaşmış ve ormanlık alanın bir kısmı yok olmuş. Fotoğraf, doğal yaşam alanlarının insan faaliyetleri nedeniyle nasıl tahrip olduğunu ve nüfus artışının etkilerini gösteriyor. Bu, insan faaliyetlerinin çevreye olan etkisi ve hızlı kentleşmeyle ilgili bir mizah içeriyor. "1996" ve "2019" yazıları zaman farkını belirtiyor ve görseldeki dramatik değişikliklerle, insan faaliyetlerinin ormanlık alanlara olan etkisini vurguluyor. Dolayısıyla fotoğrafın alt mesajı, doğal yaşam alanlarını koruma ihtiyacı ve sürdürülebilir yaşam tarzlarının önemini hatırlatıyor.