Fotoğrafta çok yaşlı ve devasa bir zeytin ağacı var. Ağacın gövdesi o kadar kalın ve buruşuk ki adeta bir canavarı andırıyor. Ağacın yanında iki kişi görülüyor: biri yaşlı bir adam, elinde bastonla oturmuş, diğeri ise küçük bir çocuk, fötr şapkalı ve elinde sepetiyle ağacın dibinde oturuyor. Arka planda başka zeytin ağaçları ve uzakta koşan bir çocuk daha var. Bu fotoğrafın komikliği ise, insanların yaşlılığa ve zamanın etkilerine atıfta bulunmasıyla ortaya çıkıyor. O devasa ağacın binlerce yıllık olabileceği düşünülürse, yanındaki yaşlı adam ve hatta o ağacın dibinde oturan küçük çocuk bile zamanın farklı evrelerini temsil ediyor gibi duruyor. Özellikle yaşlı adamın ağacın yanındaki oturur pozisyonu, sanki ağacın kendisiyle birlikte yaşıyormuş gibi bir his veriyor. Fotoğrafın genel atmosferi ise hem muazzam bir doğa harikası hem de insan ömrünün kısalığı üzerine düşündürüyor. Mizah, bu durumun absürtlüğünden ve hayatın döngüsüne dair ince bir göndermeden kaynaklanıyor.

Fotoğrafta, eski ve iri bir zeytin ağacı ve onun altında oturan bir yaşlı adam ve bir çocuk görülüyor. Ağaç, yüzyıllardır yaşamış olmanın izlerini taşıyan, derin oyuklarla kaplı, ilginç bir kabuğa sahip. Yaşlı adam, geleneksel kıyafetlerle, ağacın altında oturmuş, sopasıyla destekleniyor. Çocuk da, cowboy şapkasıyla, küçük bir sepet tutuyor. Fotoğrafta yer alan mizah, ağacın çok eski ve kocaman olmasına karşın, altındaki insanların çocuk gibi, "küçük" görünmelerinden kaynaklanıyor. Görünüşte yüzyıllar geçmesine rağmen, hayatın ve doğanın devamlılığını ve yaşlıların ve çocukların bu görkemli doğa parçasının yanında ne kadar da "küçük" göründüklerini vurgulamaktadır. Eski bir ağacın gölgesinde, zamanın ve doğanın enginliğine karşılık insanın geçiciliği üzerinde bir fikir uyandırıyor.

Resimde, gövdesi çok eski ve çatlaklı olan dev bir zeytin ağacı görüyoruz. Ağacın altında iki kişi var: biri yaşlı, diğerinin ise çocuğu. Fıkra şu şekilde: Yaşlı adam çocuğa, "Torunum, ben bu ağacın fidanını diktim, sen de büyük bir adam olduğunda bunu kesip satabilirsin" diyor. Çocuk, "Dede, bu ağaçlar kesilmez, çünkü bu ağaçlar zeytin üretir!" diye cevaplıyor. Yaşlı adam, "Ahaaa! Şimdi sen de baban gibi konuşmaya başladın." diyerek gülüyor. Bu fıkra, yaşlı adamın zamanında zeytin üretiminden habersiz olduğunu ve bunun yerine ağaçları kesip satmayı düşünerek pratik bir yaklaşım sergilediğini ima ediyor. Çocuk ise babasından öğrendiği gibi, ağaçların kesilmemesi gerektiği ve bunun yerine zeytin üretiminden faydalanılabileceğini söylüyor. Fıkra, yaşlı adamın çocukların her zaman onlardan daha bilgili olabileceğini anlayışla karşılamasını komik bir şekilde gösteriyor.