Fotoğrafta, deniz kenarında, suyun altında kalmış antik bir mozaik taban görülüyor. Mozaik, geometrik desenler ve dairesel motiflerle süslenmiş. Deniz suyu, mozaiklerin üzerini kaplamış ve onları koruyor gibi duruyor. Espriye gelirsek, bu fotoğrafta özel bir espri yok. Fotoğrafın kendisi, tarih ve doğanın birleşimiyle oluşan görsel bir şölen sunuyor. Antik bir kalıntının, doğa tarafından korunması ve zamanla bir bütün haline gelmesi, izleyicilerde hayranlık uyandırıyor. Bu durum, espriden ziyade görsel bir güzellik olarak değerlendirilebilir.

Fotoğrafta, içinde tortu ve reçineli bir karışım bulunan, eski bir cam şişe (amfora) görülüyor. Şişenin içindeki maddeler, zamanla çökelti oluşturmuş ve farklı katmanlar halinde birikmiş gibi duruyor. **Şaka (varsa)**: Bu fotoğrafta doğrudan bir şaka yok gibi görünüyor. Ancak, şaka unsuru, eski bir şişenin içindeki içeriğin gizemli ve tuhaf görünümünden kaynaklanabilir. Şişenin içindeki bu eski kalıntılar, sanki bir zaman yolculuğundan kalma bir sırrı barındırıyor gibi bir hava yaratıyor ve bu durum, merak uyandırıcı bir şaka konusu olabilir. Ayrıca, şişenin içindeki tortunun ne olduğuna dair tahminler yürütmek de eğlenceli olabilir.

Fotoğrafta, arkeologların mozaik bir zemin üzerinde çalıştığı görülüyor. Arkeologlar, sarı ve beyaz baretler takmış, güvenlik yelekleri giymişler. Mozaik zemin, farklı desenlerde ve renklerde taşlarla yapılmış. **Şaka:** Görselin kendisi aslında bir şaka unsuru taşımıyor. Ancak bu tür fotoğraflar genellikle geçmişe duyulan merakı ve eski medeniyetlere olan ilgiyi çağrıştırır. Bu nedenle, insanların "eski medeniyetlerden kalma bir şaheseri buldular" şeklinde espriler yapması olasıdır.

Fotoğrafta, iki arkeologun diz çökmüş bir şekilde, tarihi bir mozaği temizlediği görülüyor. Arka planda ise modern şehir manzarası, gökdelenler ve inşaat makineleri bulunuyor. **Espriyi açıklayalım:** Fotoğraf, iki farklı zaman dilimini yan yana getiriyor. Bir tarafta antik Roma dönemine ait bir eser olan mozaik, diğer tarafta ise modern bir şehir görüntüsü. Bu zıtlık, geçmişle günümüz arasındaki ironik bir tezat oluşturuyor. Espri, modernleşme ve gelişim sürecinde tarihin nasıl unutulabileceği veya değerinin bilinemeyebileceği üzerine bir gönderme yapıyor olabilir. Arkeologların mozaği gün yüzüne çıkarması, geçmişi hatırlama ve koruma çabasını simgelerken, arka plandaki modern şehir ise hızlı yaşamın ve değişimin bir göstergesi olarak karşımıza çıkıyor.

Fotoğrafta, Göbekli Tepe arkeolojik alanının bir kısmı görülüyor. Açık hava müzesinde, toprağın altında ortaya çıkarılmış taş yapı kalıntıları ve kazı çalışmaları izlenebiliyor. Üzerinde bir de şemsiye benzeri, modern bir çatı yapısı var. Çatı yapısı ve arkeolojik kalıntılar arasındaki zıtlık, fotoğrafa bir mizah unsurunu katıyor. Fotoğrafın metinlerinde Göbekli Tepe'ye atıfta bulunulmaması veya bir şaka içermemesi nedeniyle, şakanın ne olduğu belirsiz. Belki de modern bir dokunuşun eski bir yerleşimle veya arkeolojik çalışmanın modern imkânlarla buluşmasıyla ilgili bir şaka olabilir. Bu konuda daha fazla bilgiye ihtiyaç var.

Fotoğrafta, Pompeii'deki (ya da benzer bir antik Roma yerleşiminde) duvar resimleri ve yapı kalıntıları görülüyor. Duvarlarda çeşitli figürler ve bitki desenleri (özellikle palmiye) görünmektedir. Özellikle ilgi çekici olan kısım, duvar resimlerinin içerisinde yer alan tavuklar ve olası günlük yaşam sahneleri. Fotoğrafta bir tür "şaka" ya da ironi yok. Sadece antik Roma duvar resimlerinin ve yapı kalıntılarının fotoğrafı. Görüntü, tarihsel bir anı belgeliyor ve gülünç bir durum değil.

Fotoğrafta, antik dönemden kalma, muhtemelen şarap ya da benzeri bir sıvı içeren, cam bir şişe (amfora) görünüyor. Şişenin içindeki koyu renkli katmanlar, eski içeceğin ya da sıvının dibinde biriken tortuyu gösteriyor olabilir. Alttaki metin, şişenin içindeki katmanların, "dibe çökelmiş ve katı, reçinemsi bir karışım" olduğunu söylüyor. Bu durum, özellikle de şişenin içeriklerinin eski ve muhtemelen zamanla bozulmuş olması nedeniyle, bir "şaka" içeriği taşımaz. Sadece arkeolojik bir buluntu ve içeriğinin tanımını yapar. Fotoğraf, eski bir buluntuya ait ayrıntılı bir görüntüden ibaret.

Resimde, üst kısımda bakır veya bronzdan yapılmış, eski bir mekanizma parçası görülüyor. Yeşil-kahverengi bir patina ile kaplı, detaylı bir dişli sistemi ve mekanik parçalar içeriyor. Alt kısımda ise aynı mekanizmanın muhtemelen 3 boyutlu bir modelinin, detaylı bir şekilde, parçalarına ayrılmış hali yer alıyor. Bu, antik bir mekanizma (muhtemelen astronomik bir saat veya benzeri bir cihaz) ve modern bir çizim veya modellemesi arasındaki karşılaştırma. Resimde, "eski teknolojiyle yeni teknoloji" ya da "eski tasarımların karmaşıklığı" gibi bir fikir aktarıyor. Eski mekanizmanın modern çizim ile ifade edilen detaylı yapısı arasında bir tezatlık var. Bu karşılaştırma, eski mekanizmanın ne kadar karmaşık ve ustaca yapıldığını vurgulamak için bir mizah unsuru taşır. Bir tür "yaşayan" nostalji duygusu oluşturuyor. Aslında bir tür "keşif" veya "bilgi" şakasını veya modern zamanlarda bu tip cihazların incelikli ve detaylı yapısını anlatan bir yorum olduğunu söyleyebiliriz.

Fotoğrafta, bir antik şehrin, muhtemelen Aphrodisias, Türkiye'nin, iki farklı zaman dilimindeki hali görülüyor. Üst kısımda, 140'lı yıllarda, antik kentteki yapıların, evlerin ve caddelerin yoğunluğu, daha kalabalık ve gelişmiş bir görüntü sergileniyor. Alt kısımda ise, 2024 yılında, aynı antik kent, ağaçlar, çalılar ve otlarla kaplı, çok daha az yapılaşmış, doğanın geri döndüğü bir halde görünüyor. Fotoğraf, antik şehirlerin modern zamanlarda doğanın ele geçirmesi ve zamanın izlerini taşımasıyla ilgili bir mizah içeriyor. 140'ta kalabalık ve gelişmiş olan kentin, 2024'te doğaya bırakılmış bir hali, antik çağların ihtişamı ile modern dünyanın doğa sevgisi arasında bir tezatlık oluşturuyor. Bu tezatlıktan, zamanın akışı ve doğanın direnci gibi temalar anlaşılıyor. "Doğa, zamanla her şeyi geri alır" veya "Zamanın, bir şehri nasıl yok ettiğini/geri dönüştürdüğünü gösteren bir örnek" tarzı bir mesaj veriliyor.

Resimde, üst kısımda, bir vadi veya çukur şeklinde doğal bir alan, alt kısımda ise eski bir Roma amfi tiyatrosu görülüyor. Üst kısımda bulunan, ağaçlık alan ve çukur, amfi tiyatronun yerinin daha önce nasıl olduğunu gösteriyor. Alt kısımda ise, amfi tiyatronun harabe haldeki görüntüsü, zamanın etkisiyle oluşan yıkımı sergileniyor. Fotoğraf, zamanın ve doğanın bir yapıyı nasıl yok ettiğini veya dönüştürdüğünü vurguluyor. "Doğa amfi tiyatroyu geri aldı" şeklinde bir ima var. Eski ihtişamıyla yer alan amfi tiyatronun yerini daha sonra doğanın alması, bir tür ironi ve mizah içeriyor. Dolayısıyla, fotoğraftaki mizah, doğanın zaman içinde her şeyi nasıl ele geçirdiğini ve yerini aldığını, amfi tiyatronun geçmiş ihtişamıyla şimdiki halinin karşılaştırılmasıyla vurguluyor.

Fotoğrafta, Roma mozaiklerinin (çok küçük taşlardan oluşan, karmaşık desenler oluşturan zemin döşemeleri) kazı çalışmaları görülüyor. Kazı ekibi, sarı yelekli işçiler, zemindeki karmaşık desenleri inceliyor ve belgelemek üzere çalışıyor. Mozaiklerin tarihi ve güzelliği ön plana çıkartılıyor. Fotoğrafın mizahı, insanların mozaiklerin güzelliğini ve karmaşıklığını fark etmeden, onların altında bulunan kazı ekiplerinin (yani işin gerçek öznesi) ve uğraşlarının gözardı edildiği durumu ele alıyor. Mozaikler dikkat çekici olmakla beraber, kazı ekibinin de incelikli çalışmaları, bunların ortaya çıkması için gerekli emek ve özen olduğunu gösteriyor. Bu yüzden, görsel bir bakış açısıyla, mozaik kadar, onları ortaya çıkaranların çalışması da takdir edilmeli demektir. Görsel, önemli olanın, görünenin değil, görünmeyenin de farkında olunması gerektiği bir temayı vurgulamaktadır.

Fotoğrafta, bir mağara veya çukurun içinde, mumyalanmış bir insan figürü ile uğraşan arkeologlar görünüyor. Figür, kumaş veya ip benzeri maddelerle sarılmış durumda. Arkeologlar, koruma kıyafetleri ve maske takmışlar. Çukurun etrafındaki kayalıklar ve toprak, kazı çalışması yapıldığını gösteriyor. Fotoğrafın esprili tarafı, mumyalanmış figürü ve ona bakan arkeologların görünüşü. Eski bir medeniyetten kalmış bir "mumya" bulmuş olma hissi, ortada olan kişilerin (arkeologların) o kadar da ciddi olmayan bir konuya (mumyanın bulunduğu durum) odaklanarak çalıştığı anlamını çıkarıyor. Ayrıca, sanki arkeolojik bir bulguya esprili bir bakış açısı sunulmuş gibi görünüyor. Kısacası, biraz ironik ve belki de hafif alaycı bir yaklaşım var. Fotoğrafta, toprak bir çukurun içinde, bağlanmış bir iskelet görünüyor. İskeletin etrafında paslanmış tel örgü parçaları var. Çukurun içinde kırık toprak kaplar ve parçalar da mevcut. Fotoğraf, "bağlanmış iskelet" veya "tarihi buluntu" temalı bir mizah içermiyor. Resim, bir arkeolojik kazı alanında bulunan bir insan kalıntısını gösteriyor. Mizah içeriği yok. Görsel, arkeolojik kazı ve insan iskeletleri gibi kavramları konu alarak ciddi bir şekilde anlaşılan bir tarihsel/arkeolojik buluntu.

Resimde, parçalı bir, muhtemelen eski bir metal levha veya kitabe görülüyor. Levhanın üzerinde eski harflerle yazıların olduğu anlaşılıyor. Tweet, Adıyaman'daki antik kentte 1900 yıllık bir diploma parçasının bulunduğunu duyuruyor ve "İsteyince bulunuyor" ifadesiyle bu keşfin, bir şekilde, isteyen herkes için kolay ulaşılabilir olduğuna, ya da daha ironik bir şekilde, kolayca bulunamayabileceğine bir gönderme yapıyor. Joke, bir diploma parçasının bulunmasıyla ilgili bir beklentinin yaratılması ve ardından bu beklentinin karşılanamayacağına dair bir zıtlık sunmaktan ibaret. "İsteyince bulunuyor" ifadesi, aslında bulunan şeyin çok özel veya ulaşılması zor olmayabileceğini, hatta belki de çok fazla önemsiz olabileceğini ima ediyor. Bu ironik bir ifade ile tweet eğlenceli bir şekilde dikkat çekmeye çalışıyor.

istenmeyen gebelik @yaylikanepe · 29 Nov 19 Çorumdan adam çıkmış HIG Haber Global O @HaberGlobal · 29 Nov 19 Çorum'da bilim...

Elizabetho @HavinPolat4 Yıl 1700 bir Hakkari gelini. Kaynak

Fotoğrafta, üstte boş bir alanda bulunan yeşil bir alanın ve altında bu alanın üzerine inşa edilmiş bir amfi tiyatronun bir fotoğraf kolajı yer almaktadır. Şaka, bu alandaki amfi tiyatronun ne zaman inşa edildiğini göstermektedir. Amfi tiyatro inşa edilmeden önce, bölge sadece yeşil bir alandı. Bu, "Eski zamanlarda insanlar ne kadar az şeyle yetindiklerini" gösteren bir şakadır.

Resimde antik bir çağdan kalma, yıpranmış bir pantolon görünüyor. Şaka şu ki: "Bu pantolonun sahibi, modanın geçici, tarzın sonsuza dek olduğunu bilmiş olmalı." Bu şaka, antik bir giysi parçasının modaya karşı zamansız tarzı ve kalitesini vurgulayarak, modanın değişkenliğini ele alıyor.