Resimde, bir genç kızın, bir dolap veya gardırop gibi kapalı alanın içinde, muhtemelen yatağın üzerinde oturmuş, üzgün bir ifadeyle oturduğu görülüyor. Resim, dolap ve odanın içindeki eşyaların karmaşıklığını vurguluyor. Resmin alt kısmında, "neyse ben zaten küçüklükten kabuk tutan yaralarımı koparıp tekrar kanatırırım" yazıyor. Bu ifade, kişinin geçmişte yaşadığı yaralanmaların, şimdiki durumu ne olursa olsun, sürekli tekrarlandığı ve kişinin bunlarla başa çıkma mücadelesini ifade eden bir cümle. Özetle; cümle, geçmişteki yaraların, kişinin psikolojisi ve davranışlarında kalıcı etkilere sahip olduğu ve sürekli olarak ortaya çıktığı anlamına geliyor. Bu, özellikle travma veya tekrarlayan sorunlar yaşayan insanlar için geçerli bir özdeyiş. Resmin genç kızın ifadesi ile birleşmesi, bu durumun getirdiği acıyı vurguluyor. "Neyse..." ifadesiyle, kişinin bu durumla baş etmekle ilgili umutsuzluğunu da yansıtıyor.

Resimde, gözlük takmış, sakallı bir adamın, New York'taki Dünya Ticaret Merkezi'nin önünde durduğu bir görüntü yer alıyor. Görüntü, eski bir video kaydından veya eski bir fotoğraf tarzında çekilmiş gibi görünüyor ve biraz düşük kaliteli. Tweet'in altındaki yazı, "Görselin bahtsızlığına bak, üçü de kafasından vuruldu." şeklinde. Bu, 11 Eylül saldırılarından bir gönderme. Saldırıda Dünya Ticaret Merkezi'ndeki binaların yıkıldığını ve çok sayıda kişinin hayatını kaybettiğini hatırlatıyor. Tweet, bu trajik olayı, komik bir şekilde, bu eski fotoğraf/videonun "başına gelen şeye" bağlamaya çalışıyor. Adamın "bahtsızlık" durumuna bakılmasının nedeni, Dünya Ticaret Merkezi'nin arka planında yer alması ve olayın kendisiyle ilişkilendirilmesi. Bu nedenle espri, 11 Eylül saldırıları ile o anda orada bulunan kişinin talihsizliği arasında bir bağlantı kurmaya ve ironik bir yaklaşımla bu olayı gülünçleştirmeye çalışmaktadır.

Görüntüde, loş bir ortamda, masada yemek yiyen bir adam görünüyor. Adamın başı eğik, yemek yerken yoğun bir şekilde odaklanmış gibi görünüyor. Arka planda, odak dışı ve bulanık bir şekilde, diğer insanların veya mekanın detayları görülüyor. Görüntünün genel tonu, biraz melankolik ve içedönük bir hava taşıyor. Bir espri yok. Sadece bir görüntü var, o anın ve o adamın yemek yeme durumu gösteriliyor. Hiçbir mizah, ironi ya da yorum yapılmamış. Görüntüde, loş bir mekânda, masada yemek yiyen bir adamı görüyoruz. Adamın üzerinde koyu renkli, olasılıkla örgü bir hırka var. Masada yemek yemekle uğraşırken, hafif bir konsantrasyon ve belki de hüzünlü bir ifade taşıyor. Arka planda, odanın içi bulanık ve odaklanılmamış bir şekilde görünüyor. Görüntünün komedisi, muhtemelen, olayın anlatım tarzı ve o anda adamın ifadesi veya durumu üzerinden, gözlemcinin hayal gücüne dayalı bir yorumlama yaratmaktadır. Basitçe bir yemek yiyen adam değil, o esnada neler hissettiği veya yaşadığı sorularını akla getiriyor olabilir. Eğer bir espri varsa, resmin kendisi değil, daha geniş bir bağlam veya olaya dair bir hikaye içerisinde bu yorumlama yer alıyor olabilir. Dolayısıyla resmin içindeki bir espriyi tam olarak anlamak için daha fazla bilgiye ihtiyaç var.

Resimde mafya filmlerinden bir sahne var, masada oturmuş bir mafya babasının yanında ayakta duran 5 mafya üyesi ve yere yığılmış bir adam görünüyor. Resmin altındaki yazı "Tek mal varlığım acılarım" şeklinde. Bu yazı mafya filmlerinde sıkça kullanılan "tek mal varlığım ailem" sözüne gönderme yaparak esprili bir şekilde değiştirilmiş. Resimde, mafya üyelerinin yere yığılmış adamı aslında hiç önemsemediğini, onu tek mal varlıkları olarak görmediklerini komik bir şekilde anlatıyor.

Fotoğrafta küçük bir kız çocuğu oturmuş ve elinde bir lokma ekmek var. Fotoğrafçı, kızın acıklı ve yoksul durumunu göstermek için fotoğraf çekmeye çalışmış. Fakat kız, fotoğrafçının kendisini çekmek istediğini anlayarak, aç olduğunu düşünerek ekmeği fotoğrafçıya uzatmış. Bu fotoğraf ile, fotoğrafçının çekmek istediği yoksulluğu temsil eden fotoğrafın, kızın açlığını fark etmesi ve fotoğrafçıya ekmeği uzatmasıyla başka bir anlama dönüştüğü gösteriliyor. Yani fotoğrafçı, bir fotoğraf çekmek isteyerek başka bir anı yakalamış. Fotoğrafın altındaki yazı, "Fotoğrafçı Acinin ve yoksuluğun resmini çekmek için ona yaklaştı... Ama o Aç olduğunu düşünerek elindeki lokmayı fotoğrafçıya uzattı" şeklinde. Bu yazı da fotoğrafın mizahını vurgulayan bir açıklama.