Bu fotoğrafta, bir dağ yamacına, neredeyse dikey bir şekilde monte edilmiş çok küçük ve ilginç bir çadır görünüyor. Çadırın içinde iki kişi, yüksek bir uçurumun kenarında, adeta bir "dağ evi" konforunda ama çok dar bir alanda dinleniyorlar. **Espri şudur:** Normalde insanlar "konfor alanı" dediklerinde yumuşak bir koltuk veya geniş bir yatağı kastederler. Ancak bu fotoğraftaki espri, **"konfor alanı" kavramının uç noktasını** göstermesi. Bu kişiler, dünyanın en tehlikeli ve zorlu yerlerinden birinde, sadece birkaç santimetrelik bir alanda, uçurumun kenarında "konfor" arıyorlar. Yani espri, "konforu ararken konforu ne kadar daraltabildiğimizle" veya "adrenalin bağımlılarının konfor anlayışıyla" dalga geçiyor. Kısacası; "Evim ne kadar küçükse, manzarası o kadar büyüktür" mantığının en uç noktası bu fotoğrafta canlandırılmış.