Fotoğrafta, eski bir köy evinde, kirli ve biraz döküntülü bir ortamda, küçük bir çocuk ve bir soba resmedilmiş. Çocuğun giyimi de oldukça basit ve belki de yoksulluğu yansıtıyor. Görüntünün arka planında, eski Türk köy evlerinin tipik, belki de biraz dağınık ve harap görüntüsü hakim. Resmin yanında yazılan metin, fakir edebiyatı yapanların annelerinin küfürle anılmasını ve eski köy evlerinin huzurunu kaybedilmişliğini eleştiriyor. "Fakir edebiyatı yapanların anasının amına koyayım" ifadesi, şiddet içeren ve küfürlü bir söylem olduğu için, eleştirel bir durumun sert bir şekilde dile getirildiği ironik bir ifadedir. Yani, yazar, söz konusu edebiyatın (muhtemelen yoksulluğun ve yaşam zorluklarının edebi anlatımını ifade eden) gerçek yaşamda oluşan acıyı ve sıkıntıyı yeterince yansıtmadığını, bu durumla yeterince ilgilenilmediğini ifade ediyor. "Eski köy evlerinde kaybettiğimiz huzuru bir türlü bulamadık" ifadesi ise, eski köy yaşamının ve geleneksel değerlerinin günümüzde kaybolduğuna dair bir özlem duygusunu vurgular. Bu iki fikir bir arada, yoksulluğun ve bununla ilgili edebiyatın yetersizliğini, şiddet içeren bir şekilde, ironiyle eleştiriyor.