Videoda söylenenler

34 yaşındayım ve bir çocuğum yok. Sağlığım yerinde, maddi sıkıntım yok. Eşimle aramda bir sorun da yok. Peki neden hala çocuğum yok? Bu soruyu bu sıralar kendime çok sormaya başladım. Çünkü bu soru bana çok zor olur oldu. Hayatım boyunca bir kere bile hayalini kurmamış olduğum bir şeyin sorumluluğunu, en kötüsü vicdan azabını çekmeye başladım. 34 yaşındayım, üstelik evliyim ve bir çocuğum yok. Gözlerimi kapıyorum ve içimdeki sesi dinliyorum. Anne olmak zorunda mıyım? Evrimsel bir bakış açısıyla insanın temel amacı üremek. Bu konuda hemfikiriz. Ancak insanlık bu temel amacın çok ötesine geçti. Ve kadınların hayatlarındaki amaçlar da değişti. Peki ya biyolojik saatimiz? O hala aynı şekilde işliyor gibi görünüyor. Belki de bu çatışmanın içsel bir savaşa dönüşmesinin sebebi budur. Toplumsal baskılara ne demeli peki? Benim gibi birçok kadın annelik konusunda kararsız. Ancak bu kararı vermek zorundaymışız gibi hissettiriyoruz. Bu baskıda içsel huzurumuzu ve kimliğimizi sorgulamamıza sebep oluyor. Peki ya kimlik? Kadının kimliği yalnızca annelik mi? Kendimizi ifade etme ve gerçek potansiyelimizi keşfetme hakkımız yok mu? Belki de kadınlık çocuk sahibi olmakla değil, kendi benli ğimizi tanımak ve ona sadık kalmakla ilgilidir. Yani belki de bu içsel savaşın cevabı dışarıda değil de iç imizde yatıyordur. Ben de kendi iç sesimi dinliyorum ve anneliği en azından 40 yaşıma kadar düşünmemek üzere erteliyorum. İnstagram'da sordum anneler ne düşünüyordu ya bu konu hakk ında. Çoğunluk iyi ki anne oldum derken iyi ki anne olmadım diyen lerin sayısı da azım sanacak gibi değildi. Ancak anne oldum pişmanım diyen ve anne olmadığıma pişmanım diyenler de yok değil. Peki sizin kişisel görüşünüz ne? Annelik sanıldığı kadar kutsal mı?