Videoda söylenenler

Ben daha 4 yaşındayken babayı kaybetmiştik. Babamla çok az şeyler paylaştım. Biz çocukluk yaşamadık. 17'sinde de şartlı cezaeviyle tanıştım. O zaman çocukları gördüm. Babalarını ziyarete gelen çocuklar. Yıllar geçti. Çocuğumun olmayacağını öğrendim. Çünkü doktorlar olamaz demişti. Yaşadıklarımızdan. Ben de karımla beraber 81 yılından itibaren de çocuklara bakmaya başladım. Evsizler. Halis'i boğulukta. Yiğitim öksüz olanlar. İlk dönem 6 tane çocukla başladık. Evlerinde bakıyorduk Ankara'da. Gönderdiğimiz harçlıkları üst baş kaybolmaya başladı. Sonra karım dedik. Hadi ev tutalım. Ailelerden alalım. Okutalım. Öyle başladık. Sonra bir 26 kişiye yükseldik. Çekirdek kadro ilk evlatlar. İlk koşulumuz okumaları. Kendi eğitim dönemleri bittikten sonra kendileri durumundaki diğer çocuklara onlar destek olsun. Büyük veya küçük dokunuşlarla beraber olduğunuz 101 kişi. İşte gökkuşağı evimiz biz. Onun için de mutluyum. Her dilden inançtan çocuğum var. Üzerinde yoktur. Böyle bir şeysin. Bazı cezaevlerin üstünde kuş uçmaz. Bazılarında da uçar. İkisinin arasındaki farkı bir anlasa insanlar. Çocukların olduğu cezaevlerinde çocuklar çok olur. Kendi özlem duyduklarımı onlara veriyorum. Bunun adını da baba diyorlar.