Videoda söylenenler

Ne işim var benim burada? Taburenin tepesine tünemişim. Pençimi nereye koyacağımı şaşırıyorum. Ya bir de poz vermek benim neyime? Koskoca ayının düştüğü hallere bak. Stüdyoda sol profil veriyorum kısa pantolon giymeyi dün bırakmış. Bacağım kadar adama. Tam bu karamsarlığın ortasında tuhaf bir umut beliriyor iç imde. Böyle deli bir inanç. Sanki güzel bir şey olacak. Sanki köşeyi dönmemle ya da şu metrodan inmemle bir anda hayatım değişecek. Kulağıma her şey değişecek diye pısıldıyorlar. Galiba inanıyorum ben de. Kendimi dolduruşa getire getire dönmediğim köşeye, bilmedi ğim metro kalmadı. Olan hep aynı. Şehrin sokaklarında, yalnız başına volta atan bir ayı. Dolaşıp döneceğim yer belli. Bu dandik stüdyo. Hele ışıkları yok mu bu stüdyonun? Vallahi bir gün kör olacağım. Şu ışığı biraz kısmı demeye de gelmiyor. Hemen arkamdan yapıştırıveriyorlar. Bizim ayı da amman azdı diye. Sonra da efendim poz verirken doğal gülemiyormuşum. Bir anda gözümün içine giren ışık. Bir tarafta burnumu pudralayan makyos. Öteki ayı ufka bak diyor. Başka biri gelmiş kulağımdaki tüylere fön çekiyor. Hadi kardeşim hadi. Ayının içine neşe mi bıraktınız gülecek? E mutlu olmadığım belli. Mutsuzluğun da hakkını veremiyorum. Hakkıyla yapabildiğim ne var diye düşünüyorum. İnanın gelmiyor aklıma. Başkasından utanınca çeviriyorsun kafanı, bakmıyorsun o tarafa, geçiveriyor. Kendimizden utanınca nereye çevireceğiz kafayı? Kendini de görmezden gelemiyorsun ki. Hele akşam olup da o canımı sıkan ışıkların hepsi birer bir er sönünce benim kısa pantolonlar dağılıp evlerine gidiyor lar. Arkalarından baka kalıyorum öyle. Ayı kafasındaki deli umutla yine baş başa kalıyor. Bu safça umut kurtuluş mu? Yoksa sorunun kendisini bilmiyorum ama sonra yine aynı heye canla bir bumerang olarak fırlıyorum stüdyodan sokağa.