Resimde, iki farklı zaman dilimi içinde aynı sahne yer alıyor. İlk sahnede, üniversiteye yeni başlamış bir öğrenci umutlu ve heyecanlı bir şekilde boş sandalyede oturmuş. İkinci sahnede ise, üniversiteyi bitirmiş ve artık bir iş sahibi olmuş bir birey yalnız ve umutsuz bir şekilde boş sandalyede oturuyor. Bu resim, üniversite hayatının başlangıçtaki heyecanının ve umudunun zamanla azaldığını ve yerini yalnızlığa ve umutsuzluğa bırakabildiğini ironik bir şekilde gösteriyor. Resimde bulunan "üniversite başında ben" ve "üniversite sonunda ben" yazıları bu anlamı daha da güçlendiriyor.